Η συζήτηση της Επίκαιρης Ερώτησης του ΚΚΕ για τις αρχαιότητες του ΜΕΤΡΟ Θεσσαλονίκης - Πρακτικά βουλής

Κοινοβουλευτικό Τμήμα KKE-Κ.Ο. Κ. Μακεδονίας,21/02/2013

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ

ΙΕ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΣΥΝΟΔΟΣ Α΄

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΡΛΑ΄

Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013

Αθήνα, σήμερα στις 21 Φεβρουαρίου 2013, ημέρα Πέμπτη και ώρα 09.33΄, συνήλθε στην Αίθουσα των συνεδριάσεων του Βουλευτηρίου η Βουλή σε ολομέλεια για να συνεδριάσει υπό την προεδρία του Δ’ Αντιπροέδρου αυτής κ. ΙΩΑΝΝΗ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ...

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Εισερχόμαστε στη συζήτηση των

ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνεχίζουμε με την με αριθμό 1035/18-2-2013 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Α’ Θεσσαλονίκης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Θεοδοσίου Κωνσταντινίδη, προς τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, σχετικά με τη διάσωση των αρχαιοτήτων στο σταθμό Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης. 

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Επομένως, δίνω το λόγο στον κ. Κωνσταντινίδη για δυο λεπτά.

ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Είναι γνωστό το ζήτημα που έχει προκύψει με την ανασκαφή που πραγματοποιήθηκε από την 9^η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων στη Θεσσαλονίκη στο σταθμό του Μετρό στην οδό Βενιζέλου. Εκεί βρέθηκε ένα τμήμα της καρδιάς της πόλης της Θεσσαλονίκης που απεικονίζει με χαρακτηριστικό τρόπο ένα σύνολο κτηριακών λειψάνων της πόλης από τον 6^ο ως το 9^ο αιώνα. Μαζί μ’ αυτά βρέθηκε και το κεντρικό πλακόστρωτο, μήκους 76 μέτρων και κάτι, της παλαιάς οδού, αυτή που λεγόταν Μέση Οδός, ή Λεωφόρος των Βυζαντινών ή decoumanos των Λατίνων.

Παρά την αντίθεση του Συλλόγου των Ελλήνων Αρχαιολόγων το κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο γνωμοδότησε -εσπευσμένα θα λέγαμε- υπέρ της απόσπασης και της μεταφοράς αυτού του συνόλου που σας περιέγραψα εν τάχει για να τοποθετηθεί σε ένα χώρο στη Δυτική Θεσσαλονίκη στο στρατόπεδο Παύλου Μελά -και εδώ υπάρχει μια διχογνωμία για το τι θα γίνει τελικά- με μοναδικό επιχείρημα ότι θα καθυστερήσουν τα έργα του Μετρό.

Θέλω να ενημερώσω ότι το Μετρό ήδη καθυστερεί τέσσερα χρόνια. Με βάση το αρχικό πρόγραμμά του έπρεπε να δοθεί στην κυκλοφορία τον Οκτώβρη του 2012. Σήμερα ξέρουμε ότι θα παραδοθεί, αν όλα πάνε καλά, το 2016. Σε καμιά περίπτωση φυσικά εμείς δεν επιθυμούμε αυτή την καθυστέρηση.

Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι έχει ανυπέρβλητες τεχνικές δυσκολίες. Εκτιμούμε ότι με τα μέσα που υπάρχουν και με τις τεχνικές και επιστημονικές δυνατότητες που έχουμε στην εποχή μας μπορεί να ξεπεραστούν αυτά.

Ρωτάμε, λοιπόν, τον Υπουργό εάν θα ανακαλέσει την απόφαση για μεταφορά των αρχαιοτήτων, για να πάμε στη λύση της διατήρησης κατά χώραν, όπως λένε οι αρχαιολόγοι, δηλαδή να δημιουργηθεί μέσα στα όρια του σταθμού επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος, που θα είναι ορατός από τους καθημερινούς επιβάτες.

Και θα θέλαμε, κύριε Υπουργέ, στην πορεία να μας καταθέσετε την εισήγηση της 9^ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων προς τη Γενική Γραμματεία Πολιτισμού, για να δούμε και τι ακριβώς λένε οι έχοντες την ευθύνη γι’ αυτή την ανασκαφή.

Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Το λόγο έχει ο κύριος Υπουργός για έξι λεπτά.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΑΒΑΡΑΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού): Κύριε Πρόεδρε, κατανοώ και βέβαια –θα το πω- συμμερίζομαι την ευαισθησία των δυο εκλεκτών συναδέλφων.

Αμέσως, μόλις δημιουργήθηκε ζήτημα με την αποκάλυψη αυτού του πραγματικά σημαντικού καταλοίπου της Βυζαντινής ιστορικής ζωής της Θεσσαλονίκης, έσπευσα στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να διαπιστώσω -με τις δικές μου αισθήσεις, με τη δική μου αντίληψη- την ύπαρξη και το μέγεθος του συγκεκριμένου ευρήματος.

Πράγματι, θα συμφωνήσω και με τους δυο συναδέλφους πως είναι εκπληκτικό ότι πράγματι εκεί κάτω, στις σήραγγες του μετρό, αποκαλύφθηκε -με ένα ξεχωριστό τρόπο μας το έδωσε αυτό η τύχη και η επιμέλεια των ανθρώπων που εργάζονται εκεί- ένα κομμάτι της πόλης της Θεσσαλονίκης από τον 4^ο μ.Χ. μέχρι τον 6^ο μ.Χ. αιώνα, εκεί δηλαδή που διασταυρώνεται ο decumanus, αυτή η κεντρική οδός της Θεσσαλονίκης, με το cardo.

Υπάρχουν πράγματι πλακόστρωτοι οδοί, διασταύρωση, κατάλοιπα και ερείπια δημοσίων κτηρίων, τα οποία έχουν μια ξεχωριστή αισθητική. Και πραγματικά θαυμάζει ο καθένας αυτό το συγκεκριμένο μνημείο.

Πιστέψτε με όμως –ο κ. Κουράκης νομίζω ότι το ξέρει, αλλά και ο κ. Κωνσταντινίδης ήταν την ώρα που επισκέφθηκα το συγκεκριμένο σημείο παρών- μετά από συζήτηση που είχα επιτόπου τόσο με τους τεχνικούς της εταιρείας που έχει αναλάβει, όσο και με την εργοδότρια εταιρεία ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, προσπαθήσαμε να εξαντλήσουμε κάθε περιθώριο που υπάρχει, ώστε με μία τεχνική λύση αποδεκτή επιστημονικά, να υπάρξει δυνατότητα για συνύπαρξη και του σταθμού του μετρό στην οδό Βενιζέλου, αλλά και του συγκεκριμένου μνημείου.

Μέχρι στιγμής αυτές οι απαντήσεις που έχουμε πάρει, αποκλείουν τη δυνατότητα συνύπαρξης.

Βέβαια, εδώ θα μου επιτρέψετε να πω με πολλή εκτίμηση και πολύ σεβασμό, ότι δεν υπάρχει πιο δύσκολη στιγμή για κάποιον που έχει την πολιτική ευθύνη να χειρίζεται ένα τέτοιο θέμα, από τη στιγμή όπου είναι υποχρεωμένος να υποτάξει την επιθυμία του στους κανόνες. Διότι ο κανόνας πάντα, είτε είναι κανόνας – δικαίου, είτε είναι ένα πλαίσιο διατάξεων κανονιστικών, έχει αυτή τη δύναμη του να επιβάλει το δρόμο που πρέπει να χαραχθεί.

Και το λέω αυτό, γιατί μετά από έρευνα που έκανα ενόψει της απάντησης που θα σας έδινα σήμερα στο Υπουργείο, έχει προκύψει ότι αυτό το συγκεκριμένο θέμα δεν ήταν άγνωστο σε εκείνους που πήραν την πρωτοβουλία να κατασκευάσουν αυτό το μεγάλο έργο. Και πράγματι και ο κ. Μπακιρτζής που ήταν ο προκάτοχος στη θέση της σημερινής Εφόρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων, όσο και το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο στη γνωμοδότηση που είχε κάνει τότε για την έγκριση της μελέτης, είχαν προβλέψει την περίπτωση της απόσπασης αυτού του μνημείου ή των μνημείων που μετά πιθανότητος ήταν τότε για όλους υπό σκέψη ότι θα προέκυπταν, υπήρχε αυτή η διατύπωση –θα καταθέσω τα έγγραφα αυτά- για την προστασία και τη διάσωσή τους.

Μάλιστα, η απόφαση που εξεδόθη τότε, του Υπουργού, του κ. Τατούλη, το Δεκέμβριο του 2004 –θα την καταθέσω και αυτή- προέβλεπε ότι στην οδό Βενιζέλου πράγματι –εκεί, δηλαδή, όπου είναι το ιστορικό κέντρο της πόλης- είναι σφόδρα πιθανό να αποκαλυφθούν από τη διάνοιξη των σηράγγων του έργου, μνημεία πολλή μεγάλης αξίας. Μάλιστα, εκεί αναφέρεται ότι μετά πιθανότητας αναμένεται ότι θα αποκαλυφθεί και ο decumanus, αυτός, δηλαδή, ο πλακόστρωτος δρόμος της πολλή ξεχωριστής αξίας, αρχαιολογικής και πολιτιστικής.

Έτσι, λοιπόν, αυτό που έχει να αντιμετωπίσει σήμερα όχι πια το Υπουργείο, αλλά η ίδια η πόλη είναι το δίλημμα: Θα επιλέξει να ακολουθήσει το δρόμο αυτής της τεχνικής λύσης, της απόσπασης, η οποία δίδεται απ’ όλους –το λέω αυτό με στεναχώρια γιατί κι εγώ θα ήθελα να προσχωρήσω στην άποψή σας- ή θα επιλέξει άλλη τεχνική λύση, η οποία μέχρι σήμερα δεν υπάρχει.

 Αφού δεν υπάρχει άλλη τεχνική λύση θα πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ των δύο δυνατοτήτων. Να καταργήσουμε το σταθμό του μετρό στη θέση εκείνη, το οποίο ακόμα και τότε είναι προβληματικό –θα έλεγα και αδύνατο- να υπάρξει περίπτωση έκθεσης κατά χώρα του συγκεκριμένου μνημείου. Για ποιο λόγο; Διότι θα πρέπει οπωσδήποτε να καταργηθεί για να έχουμε αυτή τη δυνατότητα, να έχουμε, δηλαδή, στη θέση του ένα μουσειακό χώρο, να καταργηθεί στο επάνω μέρος και η Εγνατία οδός. Αυτό θα έχει τεράστιες οικονομικές ζημιές, όχι μόνο για τους περιοίκους αλλά και για την ίδια τη λειτουργία της πόλης.

Εάν, δε, προσθέσουμε το γεγονός ότι θα πρέπει να υπάρξουν πολύ μεγάλου όγκου και δυναμικότητας υποστυλώματα, τότε ένα μέρος από το πλακόστρωτο θα καταληφθεί και θα υπάρξει και κίνδυνος να μη μπορέσει να διασωθεί.

Έτσι, λοιπόν, θέλω να σας βεβαιώσω με πολύ σεβασμό, εκτίμηση και συμμεριζόμενος απολύτως την αγωνία αλλά και την ευαισθησία σας ότι μη έχοντας άλλη λύση, που να είναι επιστημονικά παραδεκτή –δυστυχώς- θα πρέπει να ακολουθήσουμε αυτή την πρόταση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.

Μάλιστα θα έλεγα ότι δεν είναι και πρωτοφανές αυτό που θα γίνει. Θα μεταφερθεί αυτό το συγκεκριμένο μνημείο σε ένα θεματικό πάρκο, το οποίο θα έχει σχέση με την παρουσίαση του πολεοδομικού ύφους –αν θέλετε- και όλων των μνημείων που έχουν διασωθεί και αφορούν το Βυζαντινό πρόσωπο της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται. Έχει γίνει και στην Αθήνα, το ξέρετε πολύ καλά. Αυτό, όμως, που πραγματικά είχα τη δυνατότητα σήμερα να ανασύρω μέσα από τα αρχεία του Υπουργείου, είναι ακριβώς οι αποφάσεις με τις οποίες είχε εγκριθεί η συγκεκριμένη μελέτη –του Υπουργού που ανέφερα- και από τις οποίες προκύπτει ότι έτσι είχε αποφασιστεί να αντιμετωπιστεί η περίπτωση της διάσωσης και της προστασίας των αρχαιολογικών θησαυρών που θα αποκαλύπτονταν από τη διάνοιξη των σηράγγων στο συγκεκριμένο σημείο.

Πάντως, αυτό που ξέρω είναι ότι με το θέμα ασχολείται και το Δημοτικό Συμβούλιο. Εμείς θα περιμένουμε. Το λέω αυτό με πολύ σεβασμό, πρώτα απ’ όλα στην πόλη και στο λαό της Θεσσαλονίκης ο οποίος θεωρώ ότι προεχόντως αυτός είναι ο άμεσα ενδιαφερόμενος, είναι το υποκείμενο, είναι ο φορέας αυτής της κληρονομιάς, την οποία, όμως, θα πρέπει να διαχειριστεί απαντώντας καταρχήν σε ένα βασικό πρόβλημα. Θέλει να γίνει το μετρό και να συνεχιστεί αυτό το έργο, πράγμα για το οποίο έχει επανειλημμένως κατηγορηθεί το Υπουργείο Πολιτισμού και ειδικά η Αρχαιολογική Υπηρεσία, ότι δυσκολεύει και καθυστερεί τα έργα ή θέλει στη συγκεκριμένη περίπτωση να επιλέξει το να έχουμε κατά χώρα διάσωση του συγκεκριμένου μνημείου;

Στη δεύτερη περίπτωση, το αποτέλεσμα θα ήταν να μη γίνει ο συγκεκριμένος σταθμός, γιατί όπως θα ξέρετε στη συγκεκριμένη περίπτωση του μετρό της Θεσσαλονίκης έχουμε την εξής ιδιαιτερότητα. Στον κάθε σταθμό υπάρχουν εγκαταστάσεις, οι οποίες εξυπηρετούν το σύνολο του έργου. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα εάν στη συγκεκριμένη περίπτωση καταργηθεί ο σταθμός Βενιζέλου, να έχουμε –δυστυχώς- την πολύ μεγάλη απογοήτευση ενός ανασχεδιασμού του έργου, ο οποίος τελικώς να οδηγήσει σε πιθανή καταγγελία της σύμβασης από πλευράς της αναδόχου κοινοπραξίας.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Ορίστε, κύριε Κωνσταντινίδη, έχετε το λόγο, για τρία λεπτά.

ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ: Κύριε Υπουργέ, βλέπω σας έπεισαν οι τεχνικοί με τα επιχειρήματά τους. Θα περιμέναμε να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα από τη θέση που έχετε και την ευθύνη που έχετε για τη διάσωση και την ανάδειξη των αρχαιοτήτων.

Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν δυσκολίες. Ωστόσο, το σύνολο των επιχειρημάτων που ξανακούστηκαν για το ποιοι είναι οι λόγοι που καθυστερεί το μετρό, προφανώς δεν μπορούμε να τα φορτώσουμε τώρα σε έναν συγκεκριμένο σταθμό, που υπάρχει η ευτυχής συγκυρία να βρεθεί ένα ολόκληρο κομμάτι της καρδιάς της βυζαντινής Θεσσαλονίκης. Τα λέμε αυτά εμείς, που δεν είμαστε βυζαντινόπληκτοι, κύριε Πρόεδρε και αδυνατούμε να βρούμε μια λύση τεχνική για να συνεχίσει.

Θα πω δύο στοιχεία και έχει σημασία να ακουστούν. Πέντε χρόνια μετά την έναρξη των εργασιών του μετρό δεν έγινε κατορθωτό να προχωρήσουν οι απαλλοτριώσεις για να συνεχιστεί το έργο σε άλλο σταθμό ανατολικότερα, γιατί δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στην τιμή μονάδος και έχουμε δικαστήρια επί δικαστηρίων -τα ξέρετε πιθανά- ή δεν μπορούμε να ανοίξουμε το αρχαιολογικό έργο στο αμαξοστάσιο της Πυλαίας όπου έχουν ξεκινήσει σε πρωιμότερη φάση οι ανασκαφές, γιατί δεν μπορεί να μετακινηθεί η γεφυροπλάστιγγα του δήμου Θεσσαλονίκης που είναι λίγα μέτρα παραπέρα. Άρα, υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για την καθυστέρηση του έργου του μετρό.

Εμείς έχουμε αναδείξει αυτό το πρόβλημα με επίκαιρη ερώτηση και δυστυχώς δεν πήραμε απαντήσεις. Η απάντηση που πήραμε είναι ότι θα τελειώσει την επόμενη τετραετία. Άρα, να μην ρίχνουμε τα βάρη σε αυτήν τη συγκυρία, αλλά ακριβώς να εκμεταλλευτούμε αυτήν την συγκυρία για να αναδείξουμε ένα μοναδικό στοιχείο αυτής της εποχής της Θεσσαλονίκης.

Θα έλεγα πριν καταλήξετε, κύριε Υπουργέ, να επιδιώξετε μια σύγκλιση τεχνικών και αρχαιολόγων για να δούμε αν υπάρχει λύση. Εγώ θα κάνω μια πρόταση στο τέλος. Να υπάρχει, όμως, ένας άξονας. Τι να πρυτανεύσει σε αυτήν την Επιτροπή; Να πρυτανεύσει το γεγονός ότι πρέπει να αναδειχθούν τα αρχαία στον τόπο που βρέθηκαν. Εάν δουλέψει έτσι αυτή η Επιτροπή, αυτή η ομάδα των ανθρώπων, των επιστημόνων είμαστε σίγουροι ότι θα δοθεί λύση, διαφορετικά θα φτάσουμε στην εύκολη λύση που θα τα ξηλώσουμε και δεν ξέρουμε πότε και αν θα τα αναδείξουμε. Αμέσως μετά θα σας πω και ένα παράδειγμα από το παρελθόν για αυτό. Θα σας καταθέσω μερικά έγγραφα.

 Όλοι οι φορείς που εμπλέκονται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο με το ζήτημα αυτό πλην των τεχνικών της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και της κατασκευάστριας εταιρείας έχουν αντίθετη άποψη και εμείς πάμε ισοπεδωτικά και εσπευσμένα να ξεμπερδέψουμε. Ας σκεφτούμε ποιοι είμαστε εμείς και πώς θα πάρετε εσείς στις πλάτες σας την ευθύνη, κύριε Υπουργέ, για το γεγονός ότι θα στερήσουμε από τους Θεσσαλονικείς και από τους χρήστες του μετρό, από τους επισκέπτες, αλλά και από τις μελλοντικές γενιές ένα καθημερινό μάθημα ιστορίας που μπορεί να παίρνουν όσοι περνάνε από αυτόν το σταθμό.

Συναντηθήκαμε τυχαία στις ανασκαφές. Πραγματικά, δέχομαι ότι αυτά που λέτε τα πιστεύετε. Ωστόσο θέλουμε να κάνετε κάτι και στην κατεύθυνση της πράξης για αυτό το ζήτημα.

Καταθέτω έγγραφα, λοιπόν, του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων υπέρ της διατήρησης, την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών του ΑΠΘ, το Δελτίο Τύπου του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Παράρτημα Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού του Παραρτήματος Θεσσαλονίκης και μια σειρά άλλα έγγραφα που αναφέρονται στο ίδιο ζήτημα.

Ήδη, έχει πάρει διεθνείς διαστάσεις το θέμα αυτό, κύριε Υπουργέ. Μην πάμε να δώσουμε εσπευσμένα μια λύση που θα πληγώσει τη Θεσσαλονίκη.

Υπάρχει και η εξής λύση, κύριε Υπουργέ -την πρότειναν, δεν είναι δική μου ανακάλυψη. Γράφτηκε στον Τύπο, την πρότειναν και τη φέρνω στην επιφάνεια. Είναι η λύση της διατήρησης επιτόπου μέρους ή όλων των ευρημάτων, γιατί σε αυτό συναινούν πολλοί αρχαιολόγοι αξιολογώντας και τα ευρήματα, με την προσωρινή αποξήρωση και την επαναφορά στο χώρο, αν είναι ανυπέρβλητα τα τεχνικά εμπόδια για να υπογειοποιήσουμε και να φτάσουμε στις επόμενες φάσεις. Η ευτυχής συγκυρία που είπα πριν είναι ότι αυτό το επίπεδο βρίσκεται ακριβώς στο επίπεδο της έκδοσης των εισιτηρίων.

ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, ολοκληρώνω με το εξής: Θέλω να ανακαλέσω κάτι στη μνήμη του κυρίου Υπουργού –είμαι σίγουρος ότι δεν θα το θυμάται. Όταν γινόταν το Αεροδρόμιο των Σπάτων, βρέθηκε ένας παλαιολιθικός οικισμός στη θέση Ζαγάνι. Δόθηκε αυτή η λύση που πάτε να δώσετε τώρα, όπου ξηλώθηκαν και αριθμήθηκαν τα ευρήματα. Πείτε μου σαν Υπουργός αν ξέρετε πού βρίσκονται και αν έχουν εκτεθεί αυτά και είναι σήμερα σε κοινή θέα.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα των βεβιασμένων ενεργειών. Πρέπει, λοιπόν, να εξαντλήσετε όλα τα περιθώρια.

Σας ευχαριστώ πολύ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Σας ευχαριστούμε και εμείς.